Niels Goos vervaagt de grenzen van de historische context van andere kunstenaars, doormiddel van zijn eigen taalgebruik en zijn eigen interpetaties. Dit is een van zijn kernaspecten van zijn werk. Elk kunstwerk leunt op een ander kunstwerk en kan nooit helemaal “vrij”zijn. Elk nieuw werk reikt daarbij een armlengte uit voor zijn historische bondgenoot. De context vervraagt naar een andere context, het werk krijgt daarbij een nieuwe lading zowel gewenst als ongewenst richting gegeven door de kunstenaar.
Kunstwerken kunnen meer zijn dan ademloos in een museum worden tentoongesteld. Ze kunnen verliefd worden op elkaar of elkaar gaan bevragen, of het werk van de onnoddigheid helemaal uitpluizen, het moet een dynamische geheel worden. Het is zeker geen kritiek op de kunstwereld. Het is een passie en compassie voor deze kunstwereld. Werken moet recycled en opnieuw gedefineerd worden.
Niels Goos wil de gaten opvullen, de mazen in de zogenoemde opgelegde wet vinden.

Het beste wat je kan doen, wanneer je een namiddag vrij bent, is een pint gaan drinken in het atelier
van Niels Goos. Steek je tronie doorheen de ‘White Wall of shame’ en een koprol zal navolgen. Een
turnoefening doorheen de 20ste eeuw. Met op de gymnastiekmat de modernen en de postmodernen,
de vingerververs en de onrijp geëngageerden, de sculpturaal ambitieuzen en de café poëten, de
moeders en de grootmoeders, de geclaimde bootleggers en de institutionele bedelmannen uit La
Mancha. Het productieproces ligt hoog, dus je kan er elke week wel eens met ‘nachtwinkel-lekkers’
nieuwe historische verbindingen gaan maken. Tussen mis gegroeide oeuvres van meesters en de
kleingeestigheid van EuroArt-Land zal een limbodans onder de meetlat ‘Van De Man Die de Wolken
Meet’ je niet slecht doen. Kortom geloof me; het beste wat je kan doen, wanneer je een namiddag
vrij bent, is toilettegels gaan bezichtigen in het atelier van Niels Goos.

Wannes Misotten



http://nielsgoos.tumblr.com

the.nielsgoos@gmail.com